.

2010-08-14T10:06:00.001-07:00

Radiohead- Hail To The Thief

2010-07-08T08:45:00.001-07:00

http://www.kaleme.com/1389/04/16/klm-25013

2010-06-14T12:17:00.000-07:00

.

.

2010-05-31T12:36:00.000-07:00

‎

سرود شب

بر سينه ات دو ستاره
بر چشمانت دو بوسه

در شب ‏
زيرآسمان بي اعتنا‏
برچشمانت دو ستاره
بر سينه ات دو بوسه
درشب
زير ابرهاي بي دهان‏

بوسه هايمان
وستارگانمان را بايد
خود به هم ببخشاييم
زير آسمان پر تلاطم
يا در اتاق خانه اي
که ايستاده است

شايد در سرزميني
که بايد ايستادگي کنيم

بااين همه
در فراغت اين ايستادگي
سينه و چشم از براي ما‏
آسمان و ستاره و بوسه

Erich Fried

ترجمه: خسرو ناقد

( از کتاب عاشقانه هاي عصر خشونت)‏

2010-05-06T09:32:00.000-07:00

قضیه از این قرار بود که وقتی‌ همین چند روز پیش به شکل ناگهانی از خواب پریدم متوجه شدم که خواب خیلی‌ ترسناکی دیده ام....جزییاتش بماند .

موجودات مخوفی که اعلام حضور کرده اند و تو در یک وضع ترس و درماندگی توی یک جور جاده‌ای هستی

با توجه به شکل بخصوصی که من به خواب‌هایم نگاه می کنم و طبق آن این اشکال ترسناک نه مربوط به بیرون که مربوط به یک جائی در درون خودم می شوند

و با توجّه به اینکه من در دو روز گذشته اش هیچ جور افسردگی خاصی‌ نداشته‌ام و بر عکس حالم به یک دلایلی خوب هم بوده و نیز شب قبلش شام سنگینی‌ هم نخورده بوده‌ام ! و با توجّه به اینکه هر کسی‌ حق دارد با خواب خودش که فقط به خودش مربوط میشود درگیر بشود... باید اعتراف کنم که این یک خواب ناجور و ترسناکی برای من محسوب می شود

که برطبق آن بخشهای پنهان و خطرناکی از اینجانب(احتمالا هم فقط بعضی‌ هایشان) اعلام حضور می کنند

و به شکل تاسف آوری حالم از خودم بد می شود

با خودم فکر می‌کنم که بنی آدم ناگهان به چه موجود ترسناک و کثیفی می تواند تبدیل بشود.

البته بعد خوابم نمی برد ،

می‌خواهم آب به صورتم بزنم اما جرات جلوی آئینه رفتن را هم ندارم ...که یک جورهایی الان در واقع علاقه‌ ای به دیدن ریخت این احمق ندارم

2010-04-09T07:49:00.000-07:00

2010-04-05T07:55:00.000-07:00

گفتگوهای مجید.س، عماد.د. و دیگران

مجید می گوید: هر موقع خانه شما هستم و این جا عکس عزت ابراهیم نژاد را می‌بینم از خودم می پرسم راستی‌ چه کسی‌ او را کشته؟...اگر فکر میکنی راحت می شود جواب سوالم را بدهی‌ ، بنظرم اشتباه کرده ای

بیرون باد تندی می وزد

در روزهای اول بهار باغچه کوچک خانه را از پشت پنجره میشود دید که زیر رگبار باران

در تدارک سبز شدن تمام عیار است

روزهای ساده‌ای نیست. اینجا معمولاً هیچ وقت نبوده....حالا ولی‌ انگار اصلا نیست

پریا ، خواهر کوچکتر عماد که وقتی‌ مجید آنجاست به یک بهانه‌ای توی اتاق پیدایش میشود، به عادت همه این وقتها که سکوت این دو نفر طولانی میشود آهسته یک ترانه زیر لب می‌خواند و جلوی آئینه موهایش را شانه‌ می‌کند

عماد توی ذهنش دارد ربطی‌ بین حرفهای قبلی‌ خودش و سوال مجید برقرار می‌کند

فکر می‌کند: در برابر این سوال که مشکلات ما از کجا می‌آیند و وضعیت ما چرا شکل اینطوری پیدا کرده، ذهن سهل انگار علاقه زیادی دارد تا همه مسائل را به یک علت یا دو علت رجوع بدهد و به این ترتیب خیالش را از بابت حل قضایا راحت کند.

من ولی‌ نمیخواهم در این دام بیفتم و فکر کنم که مثلا مذهب -از این نوعی که مردم این شهر دارند- علت العلل همه مسائل است . به هر حال اینجا هم مثل همه جا امور شکل پیچیده‌ای دارند...مثل حالا که خیلی‌ها متوجهند که سیاست چه موضوع مهمی‌ میتواند بوده باشد...

این هست که من آن عکس را همیشه روی آن طاقچه نگاه میدارم

در سکوت ، انگار سؤ ال آخر مجید همچنان روی هوا معلق و سنگین به جا مانده ...

رگبار تند، بیرون پنجره همچنان بی‌ وقفه به باغچه میزند

مجید میگوید: بهتر است تکلیفمان را با خودمان روشن کنیم، به عقیده من وقتی‌ پای سیاست در میان است باید حواس‌ها را بیشتر جمع کرد و احساسات را کنترل کرد

و سعی‌ کرد روش حرکت سیاسی دیگران و خودمان را بررسی کرد

و تا دیر نشده جلوی فاجعه‌های ماه‌ها ی پیش رو رأ گرفت

2010-03-21T14:18:00.000-07:00

عکس ها از عباس کیا رستمی

2010-03-06T10:27:00.000-08:00

گفتگوهای مجید.س، عماد.د. و دیگران

بیرون یک محله در پائین شهر، یک پرنده پشت پنجره‌های شیشه‌ای چرخ میزند و سمت ابرها می رود.

مجید و عماد تازه از خیابان اصلی‌ که سر و صدای ماشینها، گاری‌های دستی‌وموتورهای گازی درش در هم پیچیده اند به خانهٔ عماد رسیده اند.

خواهر کوچکترش در را که برایشان باز می‌کند، می خندد و می دود تا برایشان چای تازه دم کند.

عماد خودش چای می‌ریزد و می‌‌آورد. مجیدعکس روی طاقچه را جا به جا می‌کند....تازه از مسجد تعزیه عموی پدری اش برگشته ، آهسته تعریف می‌کند:

وارد که شدم دیوار از پرده‌های تسلیت `اصناف` و ` اشخاص حقوقی و حقیقی‌ ' پر بود

که طبق روال ، متوفی هر چه معتبرتر باشد و قوم و خویش‌های بیشتری داشته باشد سهم بیشتری از پرده‌های با خط درشت تسلیت می برد....

آدم‌ها با همان چهره های تکراری سر همان جاهای همیشگی‌شان نشسته بودند قاری هم طبق معمول سر جای قدیمیش بود

...چه کسی‌ می داند که این از کی باب شد که یک نفر در مجلس ختم مردگان شهر، پشت آن میز کوچک، یک جایی صدر آن مسجدها بنشیند و آیه‌های آن قرآن را که یحتمل نه‌ معنی‌شان را میداند و نه‌ می‌خواهد بداند با آن صدای هول آور داد بزند و بعد بین همان خواندن ، رحم الله من یقرا الفاتحه‌ای بگوید که یعنی دعوت به اینکه آن آدمهای آنجا نشسته‌ای که همه این سالها نقش همیشگی شان را آنجا بجا می اورند `فاتحه‌ای ` بخوانند....فاتحه الکتاب

فتح باب کتاب...

که برای من ولی‌ از همان بچگی‌ به روایت این قاریان همیشگی و آن آدمهای آن جا نشسته قرار بوده همیشه معنی مرگ و ماتم را تداعی کند

....

درسکوت عماد یک سر تا آشپز خانه می رود و با یک ظرف شیرینی‌ برمی گردد

مجید می گوید:

نگاهشان می کنی ... سلام کردنشان با یک دست که روی سینه گذشته اند، بعد نشتنشن و باز از جا بلند شدنشان و `خدا بیامرزد' گفتنشنان، استکان چای را بین چهار خط قرآن زورکی خواندن‌شان سر کشیدن

و همه ی اینها را انگار سالها است که همینجوردارند تکرار میکنند ...

بین جمعیت نشسته‌ای وصدای قاری بلند است که از همه ی دانشگاهیان وفرهنگیان و تجار واز این قبیل تشکر می‌کند که آمده اند و رونق داده اند به مسجد...که این سالهاحالا دیگر برای مراجعین بی‌ حوصله اش محل تجمعی شده برای فاتحه خوانی اهل قبور

...

بعد ، مجید با لیوان به گلدان کنار پنجره آب میدهد

عماد می گویدکه باید حواسش بیشتر به این گلدان باشد

غروب در محله پائین شهر از راه می‌رسد.

از دور، سوت یک قطار که تازه ایستگاه را ترک کرده توی محله می‌پیچد

...صدای روضه خوانی‌ از یک خانه در همان اطراف بلند است.

عماد:

همه چیز اینجا انگار از خیلی‌ وقت پیش با یک سرریزی از ایده‌های مذهبی‌ پر شده

...

متافیزیک از در و دیوار بر سرت می‌ ریزد

. همه جا رخنه می‌کند

من اسیر قدرتش هستم،

نه فقط اسیر قدرت این سیستم دست سازآدم

که همینطور

اسطوره های نا‌شناس

...

از خیلی‌ وقت پیش ، اینها انگار مسولیتم را اینجا قبول کرده اند

و روی دوش خودشان من را به هر جا که خواستند می برند

و به وقتش تحویلم می‌ دهند

دست متولیان‌ زمینی‌شان

خیلی‌ وقت هست که روی پاهای خودم راه نرفته ام

جوری که دیگرفراموششان کرده ام

2010-02-20T15:46:00.000-08:00

درباره روزی که یک آدمیزاد باغچه‌ای را به ماتم فرو برد

مو قع بعد ازظهر که همه چیز در پیاده روی کنار خیابان در زیر نور خورشید می درخشید، استاد الف. و محقق م. در حال قدم زدن سرگرم بحث مفصلی‌ بودند.

در جریان این بحث هر یک از آنها تلاش زیادی میکرد تا درستی‌ گفته اش را اثبات کند و در نتیجه ازاین جهت به اطمینان خاطر روانی دست پیدا کند.

در اوج این گفتگو درباره 'فلسفه ی وجودی' بود که استاد الف. بی‌ آنکه متوجه باشد پایش - در واقع کفشش- را با سهل انگاری روی کفشدوزک زیبایی گذاشت که از آنجا عبور میکرد.

در واقع این کفشدوزک جوان و تنهایی بود که رهسپار خانه اش بود و تا پیش از این حادثه، در تابش نور خورشید جلوه و زیبائی فوق العاد‌ای داشت

در باغچه حیاط خانه مجاور کوچه، او حدا قل یکی‌ دو دلباخته جوان داشت که انتظارش را می کشیدند و دوستانی که قرار بود آن شب را با هم به باده نوشی بپردازند.

به قول یکی‌ از دوستان محقق م ، یک نفر باید به استاد الف متذکر می شد که این چه بحثی‌ است که در جریان پیش بردنش تو با این سن و هیبت یک موجودی را از بین ببری که احتمالا چند مرتبه از تو زیباتر و خوش نقش و نگار تر است

و در باغچه ی حیاط مجاور، صاحب خانه کوچکی‌ در کنار یک گل سرخ است.

2010-01-24T13:22:00.000-08:00

von J.Lowett

2010-01-17T12:28:00.000-08:00

2010-01-04T11:26:00.000-08:00

بدون شرح

Once more, please

از: م.ه.سردهایی

2009-12-04T11:36:00.000-08:00

2009-11-20T10:40:00.000-08:00

2009-10-25T03:15:00.000-07:00

2009-09-25T12:43:00.000-07:00

تو سكوت كرده‌اي الميراي ناشناس

رو به آن پنجره‌اي كه كناره‌هاي مات دارد

و از پشتش مي‌شود رديف طولاني درخت‌هاي كنار ريل را دید

آنجا ، وقت حركت كند اين قطار محلي

خانه‌هايي كه ديوارهاي آجري سرخ دارند

تپه‌هاي ناآشنا،

مزرعه‌ها
ومترسك‌ها

مي‌آيند

و مي‌روند.

تو بين خواب و بيداري ات همه شان را مي‌بيني:

كودكي كه دوچرخه‌اش را پا می زند
عابران

و رديف سنگ‌هاي سیاه يك گورستان محلي

دورتر ها

جايي كه خورشيد هست
توده‌ي ابرهاي سياه کم کم دارند سر مي‌رسند

...

در خيالت الميرا

شب كه از راه برسد
ماه هم مي‌آيد تا مراقب همه چيز باشد

2009-09-12T12:20:00.000-07:00

د و روز پيش، كنار يك راه فرعی دور تر از اين ساختمان چند گل لاله ديدم.

به نظر مي رسد آنهاهميشه گل هاي قشنگ ولي تلخي بوده اند

و آدم را ياد ترانه هاي کم شنيده شده و نشنيده مي اندازند

( البته من درست نمی دانم كه آدم چطورمي تواند ياد ترانه هايي كه خودش نشنيده بيفتد... )

لاله هاي سرخ

هميشه انگار كه دست نيافتني هستند

و فكر مي كني دارند به چشمهايت خيره نگاه مي كنند

2009-08-01T07:20:00.000-07:00

اين ها از متن نامه اي است كه دوستم "ميم" براي دختري كه دوستش داشت نوشته بود

من آن دو نفر را خوب يادم هست و خاطرم هست كه آن روزها چقدر سرخوش و آزاد بي آنكه بخواهند همه را متوجه خودشان مي كردند

با تغييراتي، چند خط از آن نامه را اينجا مي نويسم:

چه كسي مي تواند به همین سادگی بگويد كه روزهاي پاييزي آن خيابان ها را فراموش كرده؟

،یادت هست
آن شبی که نور تند چراغ ساختمانها خیابان را روشن می
کرد و هر دو کمی دلهره داشتیم...؟ اما بی اعتنا به همه ی پاسبانهای خیابانی و آدمهای در گذر دست هم را گرفتیم و از خیابان رد شدیم

همان شبی که باران میزد و در باران خیس می شدیم
و تو با شیطنتهای دخترانه آدم ها را دست می انداختی و آنها با تعجب نگاهماهن می کردند و من باید گاهی مراقب می بودم که سر وکله ی مزاحمی پیذدا نشود...
بعد تو با همه ی سر به هوابودنت و من که دستت را گرفته بودم با خنده هایماه حواس همه ی عابران را به خود جلب می کردیم.

همان موقع هم می دانستم اما بعدها بیشتر دستگیرم شد که اظهار آزادی و جوانی را تحمل نمی کنند .
جوری نگاهت می کنند که بنظرت برسد تا توی قالبشان نروی بنا به تائیدت ندارند...
و با این حال ما همه ی نگاه ها و ایده های اینجوری شان را با خنده هایمان حسابی دست می انداختیم .

آن شبی که باران پائیزی شهر وهمه جا را تازه می کرد ، بی هوا از روی جوی آب کنار خیابان می پریدیم و سر از پا نمی شناختیم...
و راستش اینکه اگر دلهره ای هم داشتیم نه به خاطر آن نگاه ها مردم یاو اداری ها و نظامی
های در گذر
که بیشتر از خودمان بود که چقدر می توانیم مراقب این -باهم بودن - و دوست داشتن ی که مثل گل تازه سر زده ای دل نازک و شکننده بود باشیم...

همان گل عزیزی که بهارش چه زود به سر آمد و با آخرین باد پائیزی گلبرگهایش پرا کنده شدند

.

2009-06-18T01:45:00.000-07:00

یادداشتهای شخصی
در روزهای خیلی مهم

...حالا کم کم وارد روز ششم ماجرا می شویم
ضربه اول چنان قاطع وارد شد که پاک آدم رافلج کند و قطع نخاع بشوی.

با این حال، نشدی.
خودت را بتدریج جمع و جورکردی
و حواست سر جایش آمد و وارد بازی سخت شدی.

که منجر به آشفتگی طرف مقابل شد و چند تا ضربه خیلی سخت دیگر وارد کرد.

انتظار این بود که به سنت نیاکانت به کل کنار بکشی
و بروی موسیقی فلج کننده ات را گوش کنی و کتابهای شعر آه وناله ات را دوره کنی.

که نکردی.
بنا به تجربه تاریخی ، درست در این روزها اگر قرار باشد آدم زمین بخورد
حالا حالا ها وقت جبرانش را نخواهد داشت

ظاهرا حریف ،هم اساسی می زند هم مغز قوی دارد.
...
اما اینطرف ،که آدمهایش از خون ریختن بیزارند
ودر خیابان دستهای هم را می گیرند هم می تواند از مغزش استفاده کند و همفکری کند

البته اگر قصد واگذار کردن بازی و باز یک بیست و پنج سالی زانو ی غم بغل کردن را نداشته باشی

یادآوری/
همانطور که می دانید مرحله اول و اصلی کودتای بیست و هشت مرداد روز بیست و پنجم مرداد انجام شد.
با اینحال کودتا در آن مرحله با مقاومت مصدق و طرفدارانش شکست خورد..

سه روز بعد ،روز بیست و هشتم ماه ،عوامل کودتا نیروهایشان را دوباره جمع کردند
و بضرب اوباش و قمه کشان بازی را تمام کردند.

به فاصله کمی بعد از آن دکتر فاطمی سلاخی شد و
آنها شهر رادر دست گرفتند

.

2009-06-17T03:43:00.001-07:00

2009-06-08T13:54:00.000-07:00

روز پانزدهم می در خیابان مجاور پارلمان در وین تظاهراتی برگزار شده بود
شرکت کنندگانش چهره های دوست داشتنی داشتند،
زیر باران ایستاده بودند
و بر علیه نازیسم جدید شعار می دادند

منظور از این نازیسم جدید، یک حزب راست گرای افراطی است که از چند و قت پیش دراین کشور قدرت پیدا کرده است
رهبر این حزب شعارهای پوپولیستی و ضد خارجی و خشونت خواهانه سر می دهد
و بین سرمایه داران و نهادهای مذهبی افراطی پایگاه دارد

در روزنامه همان روز یک گزارش کوتاه درباره یک نظر سنجی از جوانان ١۶ تا ١٨ سال اتریشی چاپ شده بود،
حدود چهل تا پنجاه درصد آنها گفته بودند که آنها منظور از راست افراطی را نمی دانند و از شعارهای این حزب هم استقبال می کنند.

یکی از آدمهای جلوی پار لمان می گفت این نظر سنجی جوانان سرخورده ای را نشان می دهد که پول و شغل و رفاه می خواهند
و دل خوشی از حرفهای پیچیده ، و همینطور خارجی ها ندارند.

آنها به دقت در طی سالهای قبل "سیاست زدایی" شده اندو علاقه ای به بحث راجع به نازیسم ،افراطی ها ، سرمایه داری ، خشونت و ازاین قبیل نشان نمی دهند .

آنها بیشتر به ام تی وی و بریتنی اسپیرز و ماجراهای براد پیت علاقه دارند

ومثلا آدمی مثل جان لنون را هم نمی شناسند و یادشان نیست که یک نفر چند سال قبل از بدنیا آمدنشان یک تیر توی مغز او خالی کرده بود

آدم جلوی پارلمان می گفت آنها حالا دارند نقش پیاده نظام فاشیسم جدید را بازی کنند

من فکر می کنم این روزها سیستم های شاید خطرناک زیادی هستند که با اینکه خودشان در حوزه "سیاست" بازی می کنند ، اما علاقه زیادی به این دارند تا فکر یا عمل سیاسی را بی ارزش یا بدون نتیجه تبلیغ کنند

به این ترتیب آنها این حوزه را به راحتی به تصرف خودشان در می آورند و کنترل رسانه ها، آموزش، تقسیم پول و نیز نفت سیاه را در دست می گیرند

اکنون که به دلیل شکاف در این سیستم امکان دخالت در بازی فراهم شده باید سعی کرد این حوزه را _لااقل تا آن جایی که می شود_ از دست آنها خارج کرد
و
بعد اما همچنان با چشمهای باز در خیابان ماند
و مراقب بود (وکتاب خواند)

.

2009-05-30T12:26:00.000-07:00

2009-05-05T13:09:00.000-07:00

آن روزی که روشنفکران در طبقه سوم ساختمانی در مرکز، در سمیناری درباره 'پسامدرنیسم' شرکت کرده بودند ،پسآب لوله کشی معیوب ساختمان , باقیمانده پی سالم ساختمان را هم بهم ریخت.

موقع شب در خیابان ، مردم برای سرگرم شدن با سینمای محبوبشان، تا دیر وقت پشت گیشه صبر کردند.

همه ی آن روزها ،تلویزیون به نقطه میعاد مردم و "مسئولین" مبدل شد.
و آنجا و همه جای دیگر می شد که ذره ای از همه چیز را پیدا کرد

آغشتگی فراگیر شد
...

و بی مبالاتی اسفنج در کشیدن آبهای جامانده به تنش (تا حد ممکن)، مسئله عادی شناخته شد

خیلی زود مردم 'ده نمک' را به عنوان مرکز فرهنگی و اجتماعی مملکت برگزیدند
و 'شور' همه جا را فرا گرفت

.

2009-04-25T14:25:00.000-07:00

ترانه آب دريا

دريا
لبخند می‌زند از دور
دندان‌هااز کف
لب‌ها از آسمان.

- چه می‌فروشی دخترِ بی قرار،
سينه گشوده در باد؟

آبِ درياها می‌فروشم، آقا
آبِ درياها.

- چه با خود می‌بِری جوانکِ گندمگون،
به‌خونت آميخته؟

آب درياها می‌بَرم، آقا
...آب درياها.

- اين اشک‌های شور،
از کجا می‌آيند مادر؟

آب درياها می‌گريم، آقا
....آب درياها.

- قلبِ من و اين تلخکامیِ ژرف
از کجا می‌آيد؟

آب درياهاست که تلخکام می‌سازد اين سان،
آب درياها

دريا
لبخند می‌زند از دور.
دندان‌ها از کف،
لب‌ها از آسمان.

فدریکو
گارسیا لورکا

/
خسروناقد

2009-04-19T13:33:00.000-07:00

Living Room Ultra Mega X _ King Bed with Stereo Pillows_ LIFE SIZE / 2003

فرهاد مشیری

2009-04-05T11:24:00.000-07:00

دربارۀ
بساطی
که بساطی نیست

برای کودک آینده ، فهرست زیر
شامل :صور گوناگون "موفقیت"
(با حذف چند بند)آورده می شود:

-مسلم است که دستیابی به چند فقره از موارد مذکور ، کودک آینده را
درکسب وجهه و "مقبولیت" در این سیستم جمعی
مساعدت بیشتری خواهد کرد-

یکم. در آمد سرشار یا نیمه سرشار
حساب مالی مطمئن،بیشتر از مطمئن،
اعتبار موثق مالی(به هر قیمتی) .

دوم. عنوان یا مدرک خوش وجهه : دکترا یا شبه دکترا یا از این دست ،مرجح است.
به بند دو القاب ازقبیل استاد و حاجی و حاجیه خانم اضافه می شود
(عجالتا کربلایی و مشهدی کاربرد مورد نظر را ندارند)

سوم. اتومبیل (سواری دوران جدید):
یکی بهتر از هیچ...دو دستگاه بهتر از یکی . خوش نامترش نشان از موفق تر بودن شما دارد

چهارم. زمین ، ملک، مستغلات...(ده جریب ، صد جریب ، دو صد هکتار..)

پنجم. منصب ، میز، مقام . در این باب رده های گوناگون برای ترقی بقدر کفایت موجود است

ششم.سفر خارجه...از فرنگ تا امارات عربی. ثبت در پرونده.
یک یا چند وقتی در خارجه اقامت داشتن.

هفتم. صاحب عنوان ومعروفیت و شهره در جمع.
مقبول جمع.

هشتم.زندگی درویش مسلکانه، عارف، اهل لبخند وذوق و تارک دنیا

به بند هشتم و مستقل از آن اضافه می شود: آدم خوب و بی آزار بودن و سر در کار خود داشتن

نهم. مرید چهره ی صاحب نامی بودن ، در جمع حلقه ی ایشان پذیرفته شدن

دهم .مراد تنی چند از آدمیان بودن ، اصحاب و حواریونی داشتن

یازدهم. توبه کرده ،ژولیده ، مشحون معنا ، پیشاپیش نفس مطمئنه

دوازدهم.در پایان این دفتر، دفن در محل حرم رضوی به جای بهشت رضا و زهرا و خواجه اباصلت
( این مورد البته بیشتر از آنکه به موفق بودن متوفی مربوط باشد باید به حساب موفقیت و تمکن فرزندان گذاشته شود،
... که از وضعیت مرحوم بعد از فوت ،البته اطلاع چندانی در دست نیست )
......

برای کودک تازه آمده توضیح واضحات است که بساط بازی ها از قبل چیده شده ،
کافی است چشمها را ببندی و خودت را توی قضیه بیاندازی
...

حالا تو هم به رسم مضحک زمانه ی ما خوش آمدی .

.

2009-03-27T18:25:00.000-07:00

بهاریات

http://www.autnews.us/archives/1388,01,00020169

.

2009-03-18T04:48:00.000-07:00

اینجا کنار برگهای جنگل خاموش
جوانه های تازه
روی شاخه ها
پیدا شده اند

چند تا پرنده زیر باران
می خوانند

میانه ی ماه آخر زمستان

خارپشت از لانه اش بیرون می آید
ودر بوته های تاریک گم می شود

...
روباه خوش رنگ ناشناس
ولی هنوز پیدایش نیست

فرزان

2009-02-27T15:18:00.001-08:00

قضیه شفا

در یک بیمارستان ناحیه جنوب ، در این چند وقت اخیر روزهای آخر هفته
آدمهای مجروح سانحه دیده ی زیادی می آورند که به جهت تصادف دست وپایشان شکسته .

صابر بهیار محلی برای بقیه توضیح می دهد که در یک ده معروف سی چهل کیلومتری آنجا اخیرا شایع شده که مزار یک آدم خوشنام محلی شفا می دهد
از دو ماه قبل قضیه بین مردم پخش شده
و حالا آخر هفته ،دسته دسته آدم از کازرون و میناب و حتی خوزستان که از اینجا خیلی هم فاصله دارد برای شفا گرفتن سر قبر حاج سید عامر امین می آیند

جاده ی اینجا هم که اصلا وضع خوبی ندارد

..........

بین ساعت دو کشیک در جمع چند تا از پرسنل در اتاق پزشکان در این باره اظهار نظر می شود

فائز پرستار کنگانی می گوید ما این دور و اطراف کمبود امامزاده داشتیم
که این قضیه حالا دارد جواب می دهد.

پزشک تازه از شیرازآمده سیگار روشن می کند

صابر می گوید:
بعد از این قضیه گویا قاچاقچی ها از بندر جنس توی وانت میریزند
با یک پرچم سبز که بالای وانت می زنند، راحت بارشان را از گلوگاه محل رد می کنند

چاهشوری نظر می دهد:
این قضیه شایعه شفا ، بنظرم زیر سر خود اینها است که راه انداخته اند جنسشان را رد کنند.

دو نفر می خندند، یک نفر اخم میکند ،
می گوید :به هرحال آقا مردم یک اعتقاداتی دارند ...این حرفها را شما نزن

چاهشوری دست و پایش را گم می کند
همه در جریانند که چند سر عائله دارد
یک نفر بحث را عوض می کند

..........

از پنجره ی نیم باز یک حشره می زند توی اتاق
برای خودش می چرخد
کولر اتاق با سر و صدا کار می کند
حرفها توی سر وصداش گم می شوند

بیمارستان توی چشم آدمهای مرکز نیست
امکانات خوبی هم ندارد

..........

بعد ازظهر یک مجروح دیگر می آورند
برای شفا سر همان قبر رفته بوده، تو ی شلوغی جمعیت افتاده، استخوان ران پاش از دو جاشکسته.
دردزیادی دارد

به پرستار محلی که دارد سعی می کند رگ از دستش بگیرد بدو بیراه می گوید:
پدرسگ من دارم درد می کشم تو چه گهی داری می خوری؟

پرستار رنگ از رویش می پرد
یک قدیمی تر می فرستدش کنار . یک آمپول می کشد

مریض داد می زند:
یا جد سید عامر امین

یکی دونفر زیر لب یک ناسزایی می گویند

..........

حالا بعد از ظهر یک روزوسط مرداد است، شدت آفتاب کمتر شده
بوی پس آب بیرون از در توی سالن می زند
توی محوطه چندتا بوته توی باد ول می خورند

یک نفر که تازه پدر شده از سمت زایشگاه آمده، بین پرسنل شیرینی پخش می کند

.

2009-02-16T08:24:00.000-08:00

عکسها از : رضا
(بهمن امسال / حوالی مشهد)

2009-02-06T11:30:00.000-08:00

-

بعد از بارون ،توی حیاط آفتاب زده
و یک دختر هم هست که سر وکله ش یکهو پیدا شده
ونیامده هم ، دست تکان می دهد
و غیبش می زند

اینها
همه اش هم ،توی یک حیاطی که یک باغچه دارد
و توی اون باغچه یک درخت هست
که دور و برش پربوته های گل است
که چندتاشان گل سرخ دارند

...
بعد هم چند نفرسرزده می رسند
ومی خندند و می رقصند

بین اینها، علی هست که از محله ی اونطر ف پلی که خراب کردند آمده
و حسام هم هست که شروع می کند به عکس های خوب گرفتن

و سروش ، که می پرسم ازش
این عکسی که مامانت موقع بچگیت تو سفر بندرترکمن از ما گرفت یادت هست
که قایق و دریا هم بود؟
...

بعد تو باز سر و کله ت پیدا شده و
شکایت داری که چرا همه چی یه این دنیا مزخرف شده
و یکنفر جواب میدهد اون که درست
ولی حالا الان، اینجا که اونجوری نیست

وباز سر و صدای بچه هایی که می رقصند هست
و چند تا پروانه که دورتر می چرخند
و صادق هم که آمده و یک پیاله فالوده شیرازی تعارف می کند
و آزاده
که شیرینی که مامانش پخته را با یک ظرف کوچیک آورده

حالا
یکی هم بی هوا بغض می کند که :
حرمت عاشق شدن را دیگه پس چرا کسی نگه نداشت
که همه با هم می زنیم زیر گریه

بعد هم یک هم محله ای قدیمی سر وکله ش پیدا می شود که:
خوبه گریه کنین گریه صوابه

ما هم همه ، اشکهامون ر پاک می کنیم
و می پرسیم این حرف چرند رو کی بهت باد داده
که می گوید از بچگی هفته ای یکبار شنیده و حفظ شده
...
و بعد هم خودش خجالت می کشد و می پرد تو حوض آب
که بهش میگیم
خجالت نکش حالا
مغزهمه مون پره ازاین حرفها
...
و
خلاصه
آفتاب بعد بارون هست
و ما
که کلی شیرینی می خوریم
و دنیا را هم حسابی دست می اندازیم
...

بماند که آخر کار ،باز ابر سیاه آمده
و آسمون را گرفته
و همه باز بی هوا غیبشان می زند

...

در هرحال این برای خودش یک خواب خیلی خوبی بود

توش کلی خندیدیم
یک کمی هم اشک ریختیم

.

2009-01-31T08:47:00.000-08:00

Return to Iran. 1997. Magnum / Abbas Attar

2009-01-31T08:39:00.000-08:00

Iran_ Khatami campaign/ Mass Weddings. 2001
Magnum / Abbas Attar

2009-01-18T09:40:00.000-08:00

پا گرفتن هم سن وسالهای من درسالهای نوجوانی ، در یک سرزمین جنگ زده بود

-این ، البته فضیلتی نیست-

کوچه پس کوچه های طرف ما اما از خط جنگی خیلی دور بود...

با اینحال قصد ندارم فراموش کنم که در هوای سرد زمستان یکی از همان سالها
در آن شهر، هفته ای دو بار
هربار قریب به هزار کشته ، روی دست تشیع می شد

همه ی آن روزهایی که رادیو با مارش های نظامی اش خبرهای ساعت به ساعت از حمله وتلفات متقابل می داد قرار نیست از خاطرم برود
...
سالهای جنگ خیلی طول کشید
وزخمهای ماندنی زد
و خیلی چیزها را هم ازبین برد

فرزان در سالهای کودکی اش ناگهان از بهشت آبادان ،به خاطر همان جنگ ، به بلوکهای ساختمانی پرت "جنگ زده ها"ی جنوب شیراز تبعید شده بود

...

حالا خبر از ویرانی در جنگهای تازه هست

جایی در همین نزدیکیها، آدمهای مسلح به شکار آدمهای مسلح طرف مقابل می روند و بچه هایی با چشمهای پر از ترس به دنبال آغوش مادری-که از دست داده اند-
بی تابی می کنند

وحشت پراکنده می شود...
و دختران عاشق بزودی با شاخه های گل ،بر خاک عشقهای از دست رفته شان
گریه های طولانی سر می دهند
....

این ها ، در همه ی خاکهای دور و اطراف، تمام این سالها رسم جاری بوده

با این حال، به سیر وقایع امید زیادی نیست
یک دلیلش اینکه، به دست آدمهای درستی نمی چرخد

آنها البته به "مرام نامه ها"ی بدوی، اما مشخصی مجهزند
و همچنین با کینه های پنهان و میل زیاد به قدرت و خشونت ( و مکنت) احاطه شده اند

و "سیاست شوندگان" هم البته می توانند نفرینی بکنند
یابه انتظار آمدن یک ناجی بنشینند
یا تفسیری کنند
یا هر روز عکس های بزرگ آنها را در صفحه اول روزنامه ها نگاه کنند

و به "سیاست شدن" تن بدهند

و حالا در شبهای زمستان بلاد شرقی هم ،خاله ها و عمو بزرگها وسط حرفها یشان غرولندی خواهند زد
و در باب قضا وقدر و " قسمت" مردمان تئوری پردازی خواهند کرد
و سر به افسوس همیشگی تکان خواهند داد

.

2008-12-29T10:52:00.000-08:00

سرمای اول زمستان رسیده.
ساعت یازده ،ناقوس یک کلیسای قدیمی که دیوارهای سنگی سیاه دارد شروع به نواختن می کند و کبوترهای ساکن کوچه کناریش از سر راه دوچرخه ای که رد می شود کنار می روند...یک نفر زیر طاق سنگی آکاردئون می زند و چند نفر گوش می کنند.

باران می بارد. باد گاهی توی کلاه قرمز پاپا نوئلهای پارچه ای می زند که توی بساط فروشنده های سنتی دور میدان کوچک ، قاطی شکلاتها و خوردنی های دیگر چندتا ازشان هست

بچه های کوچکی که ممکن است بعضی هایشان چندان هم خوشحال نباشند با بزرگترهایی که توی خودشان جمع شده اند تزئینات آخر سال را نگاه می کنند.
دورتر از اینجا شهر قشنگی هم هست که خودش را برای آتش بازی روی دریاچه آماده می کند.

واقعه ی مهمی ولی در جریان نیست

آخرهای پائیز می توانی مزرعه های قبلا نصفه نیمه سبزی را ببینی که حالا کلاغها -اول بتدریج و بعدش هم با پر رویی خاص خودشان به کل- تهشان را بالا آورده اند
نزدیکتر ، صدای قارقارشان اذیتت می کند.

یک دوست قدیمی در مورد آن روزی که قبل از رفتنش در شلوغی سر پل تجریش نشسته بودیم و همینجور پراکنده حرف زده بودیم نوشته بود.
هردویمان یک موزیک کوبایی بود که دوست داشتیم.

حالا حتما اینجوری است که در هاوانا هم با ساختمانهای ترک خورده قدیمیش ، بارهای کوچک بر از دود سیگارهای محلی و زنهایی که حتما پوست تن خیلی خوبی دارند و سر وصدای موزیک ومردم فقیرش و شعارهای قدیمی روی دیوارهایش ، سال نو را دارند جشن می گیرند

....

با این حال اتفاق مهمی در کار نیست

بلندترین شب سال که رسم است درش بیدار بمانی تا موقع آمدن خورشید را ببینی باز گویا آمد و همه خیلی میوه و تنقلات خوردند و باز خواب ماندند.

دیر وقت است
آخر شب ، سر و صدای ترن ایستگاه کنار ردیف خانه ها که قطع بشود بعدش در یک شب بلند زمستان ، شاید یک خواب طولانی از راه برسد

یکی از ما چند نفر می گفت توی یکی از همین خوابهای طولانی گاهی آدم ممکن است خوابهای ترسناک ببیند.

همه ساکت بودند
بعد من یک خواب عجیب تعریف کردم...

در جوابم گفت که گاهی وقتها ترسهای ناشناخته سر و وقتش می آیند
ترسهایی که قبلا نمی شناخته

یک نفر دیگرمان باترس می گفت : احتمالا یک جایی توی تاریکی های پشت ذهن مخفی هستند و به موقعش سراغ آدم می آیند
نقر اول گفت که ترسهایش را مدیون خودش و " اولیاء و مربیان" است
گفت که فکر می کند آنها گاهی "خیر خواهانه " و گاهی با حساب و کتاب این کار را کرده اند

نفر سوممان گفت :بنظرم آنهایی که بیشتر می ترسانند ترسهای ته ذهن خودشان بیشتر است.
ترس می کارند تا یک وقتی برداشت کنند.
تا یک وقتی برداشتت کنند

نفر چهارم نظامی های سیاه پوش توی خیابانها و شمع آجین کردن یکی چند نفر هر از گاهی و از این قبیل را ادامه جریان توی خانه ها و مدرسه می دانست

نفر اول گفت : به اینها "روسری ها" را هم اضافه کن

یک نفرمان حتی جرات کرد فرمولی ارائه بدهد:
اصل لازم، درونی کردن ترس است تا در خلوت هم مهار شده باشی

یک نفرمان گفت که رودر بایستی ندارد و مدتهاست که احساس می کند فلج است. نمی تواند فکر کند یا راه برود.
آخرش نفر اول گفت که قصد دارد یکی از این روزها،" اینها" را ازجای تاریک مخفی شان یکی یکی بیرون بکشد ونگاهشان کند و ببیند کی و چطوری به ته ذهنش تقدیم شده اند...
که همه با تعجب نگاهش کردند چون کلا نفر اولمان آدم سر به زیری است.

.

2008-12-12T13:59:00.000-08:00

Wooley Reservoir, 1999

2008-12-12T13:50:00.000-08:00

Unfinished Pier
San Luis Pass, 2005, by: David Fokos

2008-11-24T09:30:00.000-08:00

از افسانه ی قصر جنگل تاریک

...

تاریک روشن صبح ، وقتی که مه همه جا را گرفته
در سرزمین یخ بسته ، پای نگاههای سرد چند پیکر سنگی میخکوب می شوی

می گویند اینجا سرزمینی است که در آن مرثیه خوانی و عزاداری باب است
...
فکر می کنی اما تلخ ترین مرثیه ها راباید برای شهسوارانی خواند که قرار بود اینجا به قصر جنگل تاریک برسند و زندانیش را آزاد کنند
و طلسم سرزمین یخ بسته را بشکنند....
حالا ولی پیش رویت ،
نگاههای مات چهره های سنگ شده شان مثل آوار هول بر سرت خراب می شود

کمتر کسی ازآنها بوده که اینجا ، در میانه ی جنگل
یا پای آن قصر بلند ، از پانیفتاده باشد.

اشکت در سرمای صبح یخ می زند

به نظر می شناسی شان....چشمهای غریبشان تا پیش از این انگار همیشه به ستاره ای خیره بود
و حالا محو و بی فروغ است
....

داستانشان را اینطور نقل می کنند:

همه ی آن شاهزاده های جوان سوار بر اسبهای چابکشان پیش از آنکه دختر زیبای داستان را از زندان سنگی اش در آن قصر پیش رو در میانه ی جنگل رها کنند
اینجا به فراموشی ای ، ضعفی ، توهمی یا ترسی
به جادویی سنگ شدند

....لابد باید گفت که آه ... طفلکان معصوم
حالا سنگ شده اید و قلب پر شورتان نمی زند ودیگر فراموش کرده اید که رویاهای بزرگ داشتید و زمین به درخشش چشمهای شما زنده بود

و بعد ساکنان سرزمین ماتم می توانند برسم جاری بنشینند و از پا افتادن یکی دیگر را انتظار بکشندو صدای کلاغها اینجا را باز در برگیرد و شیون پیرزنان سیاه پوش از همه جا بگوش برسد

...

اما افسانه هایی که برای نسلها مانده اند و سینه به سینه نقل می شوند همیشه اینطور پایان می گیرند:

کوچکترین شاهزاده ،بعد از انکه برادرانش به خانه بر نمی گردند لباس سفر تن می کند و رهسپار می شود
و بعد باخبر از ضعفها و قدرتهایش
و همه ی بازیها و فریبها ،
جادوها را یکی یکی از پیش رویش بر میدارد و با آن سه پر سیمرغ که همراه دارد تمام آن تاریکی جنگل و بعد دالان های تو در توی قصر را طی می کند و دختر زیبای دربند را از حصر اتاق سنگی آزاد می کند و در آغوش می گیرد
و طلسم همه ی آن قصر تاریک و زمینهای دور و اطرافش را می شکند

بعد جارچیان خبر به دورترها می برند
جشن پا می گیرد
و در آن سرزمین
مردمان هفت شبانه روز می خورند و می نوشند
و پایکوبی می کنند.

.

2008-11-16T11:25:00.000-08:00

پیغام از الناز:

مغز من هنوز
لبریز از صدای وحشت پروانه ای است که او را
در دفتری به سنجاقی
مصلوب کرده بودند.

فروغ
فرخزاد

.

2008-11-12T12:01:00.000-08:00

جراحات مباح

آن روز که پیش پای "حاجی" ، گوسفندی را سر بریدند کسی متوجه ماهان نبود.
پنج سال پیش بود.او شش هفت سال سن داشت وتاحالا لابد موضوع برایش حل شده
سر صبح کارد به گلوی گوسفند انداختند.
خون سرخ روشن فواره زد وتا جلوی پای حاجی و مهمانها ریخت.

...

حیوان دست و پا میزد وکف آسفالت کشیده میشد و درد می کشید.
و"قصاب" کاردش را پیش می برد.

شگون بد را داشتند از سر راه حاجی بر میداشتند.
او بار چندم بود که به حج می رفت... این اواخر "تمکن مالی " خوبی پیدا کرده بود و آنطور که در صحبت با خواهرها می گفت برای آرامش معنوی و فیض مجددی بردن و فکر توشه ی آخرت را کردن (این را با لحن متواضعانه تری می گفت) و حالا یک سری هم به بازار ابوسفیان زدن ،هر دوسه سالی یکبار عازم میشد.
....
خون روشن تا جلوی پای ماهان هم آمد . او اشک می ریخت و دست سرد مادرش را چنگ زده بود.
بزرگترها آرامش خاصی نشان می دادند. حیوان همچنان زجر می کشید
برادر بزرگتر حاجی اما بالای سر قصاب مراقبت می کرد تا جریان ذبح به شکل "شرعی" پیش برود

بزودی با تمام شدن مراسم ،مهمانها به بالا هدایت میشدند و پذیرائی و ذکر خاطرات سفر انجام می شد.

ماهان آن شب چند بار کابوس های خیلی ترسناکی دید. دو بار در خواب جیغهای بلند کشید.
تمام هفته ی بعد هم به همین شکل طی شد. در هفته های بعد چند تا مسئله ی دیگر هم اضافه شد که باعث شد از آن شکلی هم که هست زرد و نزارتر بشود.

یکی از همان روزها مادرش وسط حرف زدن با خواهرش و جلوی بقیه که نشسته بودند گفت که نمی فهمد این یکی بچه چرا یک جوری "تودار" و "جمع گریز" بار آمده و خواهرش بدون اینکه اسمش راببرد همانطور که بهش اشاره می کرد گفت : این اصلا از اول هم بچه "خون گرمی" نبود.

پسرک حال خوبی نداشت .نگاهشان کرد
و از اتاق بیرون زد.

.

2008-11-05T07:55:00.000-08:00

شب ، کنار ساحل پرت یک جزیره ی جنوبی
توفان، موقتا آرام تر شده

تکه های چوب چند تا قایق شکسته ، روی آب شناورند

باد زوزه می کشد

بوی نعش و شرجی توی اتاقها می زند

شاخه های شکسته ی نخل های خشک ، بین کاغذ پاره ها و آشغالها
روی خشکی کشیده می شوند

یک نفر روی اسکله سیگار می کشد

شیون وزاری چند زن از خانه ی کنار مسجد شیعه ها بلند است
....

طرفهای ظهر ،خلیج چند تا قربانی گرفته

امشب ،قرار نیست لنجی سمت دریا برود

در خاک اینجا ، این ساعتها
همه جا
هراس دائم هست

-

2008-10-30T12:05:00.000-07:00

Hereditary Bonds 2005

2008-10-28T10:48:00.000-07:00

Three Princesses 2007

از : سمیرا عباسی
_ نمایشگاه کارهای طراحی و نقاشی در نیویورک_

.

2008-10-19T04:51:00.000-07:00

از پشت کوه دور ، نور خورشید که تازه سر بزند

موقع صبح ، یک شقایق
چشمهایش خیس از شبنم صبح (...یا اشک دیشب )

به معشوقه اش می گوید : آنجا را نگاه کن

دورتر ، دختر دهقان ، شهره به زیبایی
برای خوشه چینی آمده به دشت

دخترک که می دود ، موهایش در باد می رقصد

پروانه در گذر ، می نشیند روی شانه اش
چهر ه اش در آب ، با رود می رود تا خیلی دورتر....

یک تار مویش را باد می دزدد
سنجاقکی بدنبالش... می پرد

تار موی دوم ، به دست باد ، می رود پیش گلهای همیشه بهار
کفشدوزک رنگارنگ ، فریفته اش
...

بعد یک قاصدک ، که می خندد
پشت تپه خبر می برد برای اهالی گندمزار همسایه

بازی نو ، نیمروز نشده همه جا در جریان است....

با چند تار مو ، ترانه خوانی در دشت ارژن برقرار است

.

2008-10-12T10:40:00.000-07:00

-داستان کوتاه-

چگونه در جشن تولد نوباوه ی مهرداد خالتور بان ،در یک شب زمستانی

حادثه ی مهمی دوباره اتفاق افتاد

از این قرار که در فرعی "سجاد شهر" در محله ی الهیه ، آنشب جشن تولد چند سالگی پسر آقای مهرداد خالتوربان برگزار شد.

ازیرا که در سالروز تولد امام هشتم شیعیان بدنیا آمده بود ، اسمش را ساسان-رضا گذاشتند
که اسمی ست هم ایرانی و هم اسلامی وهم نسبتا متفاوت .

خاله ی نوباوه برسم شگون دوازده اسکناس دو هزار تومانی با شمارش در جلوی چشم حاضران ، دایی جان پنج چک پول قرمز رنگ (او هم به نیت پنج تن) و عمویش (به جهت حساب و کتابهای قبلی با مهرداد جان) یک سکه ی بهار آزادی و دیگران به تناوب هدایایی پیشکش کردند.... در این میانه ساسان-رضا اما همه ی هدایا از بوق و دوغ و پشمک تا کفش و چوراب و از این قبیل را رها کرده بود و با زبان بی زبانی و یکریز به ابوی خوش رنگ ورویش بند کرده بود که آن سکه ی طلا را بدهد بهش....

پسرک عجیب با استعداد است ، رنگ پول را خوب شناخته واز همان اوان طفولیت زده به اصل قضایا ...

پدر طفل اما ، در میان شلوغی و رقص کمر حاضران با نوای " مهرداد آسمانی" و بوی عطر یکی دو فقره دختران جوان با لباسهای تحریک کننده شان و رقص مادر فرزندش با هوشنگ پسرخاله ی خوش لباسش و توضیح المسائل خوانی عمه خانم و بحث سیاسی دو رجل ظاهر الصلاح و صدای تلویزیون در این وسط که به پخش فیلمی از سینمای "معناگرا" مبادرت کرده بود و آروغ عموی بزرگ و از این قبیل ، در تلاش بود تا حواس پسرک را یک جوری قال بگذارد و سرش را به همان هدایای متعارف تر گرم کند.
پسرک اما عجیب فرزند زمانه اش بار آمده بود و هوشیاری غریبی داشت و با یک اصرار غیر قابل باوری مدام ونگ می زد که آن سکه را بده ؛
و مهرداد خالتوربان داشت کفری می شد ،اما نه روی زدن داشت پسرک را در جشن تولدش..... پس دست در جیب کرد و بیست و پنج تومانی طلایی رنگی بدست پسرک داد. اما ساسان-رضا با آن ژن جهش یافته ای که به هم زده بود بلادرنگ سکه ی مزبور را پرت کرد و همان سکه ی بهار آزادی را می خواست...... و بالا خره هم گرفتش. و حالا گویا دنیا را بهش داده بودند و گوشه ای آرام گرفت و شروع کرد به زل زدن به سکه و خنده های از ته دل.

اینجا بود که عموجان ، چهره ی متعهد سابق و ملک ومستغلات خوار امروز که از اول ماجرا قضایا را تعقیب می کرد یواشکی و با لبخند و همینطور که ته بشقاب دوم غذایش را انگشت می کشید در آمد به مهرداد جان که : بچه خوب به باباش رفته از همین بچگی دنبال بهار آزادی است....
و این دو - سه کلمه ی آخر را جوری کشدار و ناجور گفت که هم پول پرستی مهرداد جان را دست انداخته باشد و هم طعنه ای حواله ی بهار آزادی و انقلاب کرده باشد....

اینگونه بود که در زمستان سال۸۶ و در جشن تولد ساسان-رضا فرزند جدید مهرداد خالتوربان ،

"بهار -کم دوام - آزادی" ،

"یک بار دیگر" و این بار در الهیه ی تهران بزرگ

به قدر کفایت به لجن کشیده شد.

.

2008-10-08T10:36:00.000-07:00

از : مهر نگا ر

2008-10-03T15:54:00.000-07:00

...امروز، حالا که آ مده ای جلوی این زمین کشتزار ، می توانی چشم بیندازی به خیلی دورتر
و بعد از خودت ایراد بگیری که حالا ، در بعد از ظهری که آسمان این نواحی را ابر پوشانده و صدای آواز پر شور گنجشکها از لابلای شاخ وبرگ درختان روبرو بگوش می رسد چرا همینطور ایستاده ای و سکوت باید این سمت زمین را در بربگیرد.

حالا، در این اطراف اعلا ن پاییز از همه جا بگوش می رسد
و در زمین خیلی چیزها در آستانه ی تغییر قرار گرفته اند و این با خودش یک بی آرامی و هراسی را هم بهمراه می آورد....
و آواز پرنده ها از دیوارهای سنگی هم می گذرد و تمام سکون آن سوی دیوارها را به اضطرابش می شکند.

وابرها آبستن بارانند که خیلی زود درمی گیرد و روی برگهای درختان این اطراف ، بی آنکه هیچ چیزی بتواند مهارش کند خواهد بارید و همه ی آن رهگذرهایی که حالا دارند آرام از پیاده روی خیابان کناری می گذرند را وادار خواهد کرد که بدوند یا گوشه ی سر پناهی پیدا کنند ،
و کمتر کسی ازشان خواهد بود که به همان شکیبایی که دارد می رود راهش را ادامه بدهد که این باران خیلی زود سرتاپایش را از بارش تندش خواهد پوشاند.

وکجای این خیابان بارها تکرار شده توانش را دارد که طنین این خنده های فراموش شده ی آزادی را تاب بیاورد...

این را حتما خود این باران پائیزی هم می داند و پیش تر ، مستانه ، بر همه ی بی قراری که براین خیابان خواهد زد می خند د .

...

2008-09-28T09:46:00.000-07:00

سرخ ، نشانه ی حیات

......

گفته بودی : یعنی حالا سال وبا است؟

... شاید . اما این هست که یک جور ترس برت میدارد.

چون که وبا ممکن است همه جا را بگیرد و از خاک و آدم اثری نگذارد.

وبعد لابد باید به کلی عزادار باشیم ...

اما من که خسته ام از این عزای مدام ؛

راستش قصد دارم یک جور درستی زنده بمانم

آن که می نوشت وسط همین نوشتن خوب گوش کرد : از بیرون صدای نوحه خوانی گویا از حیاط خانه ی همسایه بغلی میآمد

...

پس روزهای عزاداری واقعی بود

و بهمین خاطر بوده که دیروز عمویش بعد از مدتها سراغش را گرفته بود و به آش نذری دعوتش کرده بود (این یکی عمو در محله شان به نزول خواری معروف بود)

حالا حوالی بعد از ظهر بود. گرما اذیت می کرد.

یک لیوان آب سر کشید.

آب خانه از صبح قطع شده بود

از مهلت ریختن پول اجاره اتاق دو هفته گذشته بود... که نداشت.

تلویزیون را که رویش خاک گرفته بود روشن کرد .

دو نفر داشتند حرفهای نامفهومی با هم می زدند. پائین صفحه هم چند تا آگهی درباره ی یک بانک بود . خاموشش کرد.

یادش آمد که تلویزیون خانه ی قدیمیشان مثل کمد دو تا در تاشو داشت که میشد بست و قفلشان کرد. بعد فکر کرد که این یکی هم اگر آن طوری بود می شد درش را قفل کرد و آدم ناچار نمی شد ناگاه شیشه اش را بشکند.

کنار ظرف غذای نیم مانده ی دیشب ،توی روزنامه ی روی زمین زن جوان آرایش کرده ای که موهایش را خوب پوشانده بود کنار ماشین مدل بالایی ایستاده بود که ماشین را تبلیغ کند.

.....

این داستان "عافینگاه" چند سال قبل از انقلاب نوشته شده

امروز پنج صفحه به آخر کتاب ، نمی توانست ادامه بدهد ...

.....

از توی کوچه سر وصدای ناجوری می آمد .مادری بچه اش را می زد ؛ بچه جیغ می کشید.

اینجا، روی سقف ، بین تارهای عنکبوت یک شب پره دست و پا میزد .

شاید چشمهایش را خوب باز نکرده بوده.

دیشب باز خواب گاوخونی آمده بود سراغش؛ که با همان آدمها توی همان قایق توی همان تاریکی پارو می زدند

صدای همهمه و شلوغی از بیرون بیشتر می شد

امروز صبح وقت برگشتن ، در میدانگاهی محله مردم زیادی را دیده بود که دارند جمع می شوند ؛ پرسیده بود که چه خبر است .

گویا می خواستند یک نفر را در میدان

با جرثقیل برایشان دار بزنند.

همان حدودهای ساعت پنج بعد از ظهر بود که بالا آورد . دل و روده اش بهم می پیچید و هق می زد.بدی اش این بود که از صبح چیزی هم نخورده بود. توی استفراغش یک رگ خونی دید.که نشانه ی عادی نبود. لیوان آب را با دست پس زد.

سرش را به لبه ی میز تکیه داد و چشمها یش رابست .

آنطرفتر یک عنکبوت که ترسیده بود خودش را گوشه ی اتاق زساند و از دیوار بالا رفت

.......

فردا صبح ، باز استفراغ کرد .

این بار خون بیشتری بالا آورد .

2008-09-24T15:57:00.000-07:00

از مهدی

2008-09-20T17:10:00.000-07:00

نامه به یک دوست

آیا میدانستم که تو آن روز داری دقیقا از چه حرف میزنی؟ ... نه !

داشتی از یک مسائل دینی و ایمانی صحبت می کردی وخیلی هم با قطعیت و یقین و در میان حرفها جا به جا حدیث یا آیه ای هم می آوردی .

ومن گوش می کردم....اما با شک ، با حفظ فاصله.

ناچارم حرفهایت را پیش خودم نقد کنم : جمله هایت را جدا کنم و تجزیه و تحلیل کنم و ببینم از کجا می آیند و چقدر می توانند حرفهای درستی باشند .

البته پیش خودمان بماند ، کمی مانده ام آنکه از این باورهای یقینی حرف می زند اول باید زندگی اش و مسلکش "درست" باشد و در آفرینشی باشد و از فرو ماندگی و در جازدن گذشته باشد و من اگر اینها را نبینم حرفهایش را باور نمی کنم...

اما ، در زمانه ای که درش هستیم برای یکی مثل من، دم زدن از "ایمان" بی انکه

در زیستنت "مدرن " باشی ، باور کردنی نیست ؛

و "مدرن"؟ به نظر ، یعنی خیلی چیزها . اما از جمله لابد :

به "حساب" خودت رسیدن (و احتمالا هم مدام )

و شکستن جزم ها و عادتهایت (حتی اگر قرار است به تو امنیت خاطر بدهند)

واندیشیدن دقیق (که پای زبان را پیش می کشد)

و همینطور ترجیح حقیقت (که خیلی ترد و ظریف و "سخت در دسترس" است )

وهمه ی اینها خیلی سخت است. خیلی سخت است ؛

و من بلد نیستم ( مشهدی اش : یاد ندارم ) و حالا می خواهم یادشان بگیرم.

. . . . . . . . . . . . .

می خواهی کمکم کنی؟

بندی اضافه نکن و اگر دستت می رسد بندی را کم کن (و اگر از خودت هم ، چه بهتر )

و لا اقل اینکه بر این حجم و آوار "وهم ها" که مخالف "روشنی" اند اضافه نکن...

بعد شاید کم کم وقت گفتگوی درست هم برسد

2008-09-17T03:10:00.000-07:00

               قضیه ی هرس

        ( عنوان  جانبی:    بریزید  دور  ، آقا  )

                                                  « تقدیم می شود به پیمان وکیان»

 قضیه ای که من شاهدش  بودم  و نقل  می کنم  احتمالا  برای  بزرگترها

( که  تقریبا همه چیز را می دانند) خواندنش  خسته  کننده است:

مکان وقوع داستان:  باغ کوچکی در ناحیه مشرق

شخصیتها: _مانا  در نقش  پسربچه

         _پدربزرگ  در  نقش  خودش !:

   آن  روز آفتابی  پسربچه  در باغ  کوچک    به پدر بزرگش  رسید که با یک  قیچی  باغبانی

  به کار مشغول   بود و  ازش  پرسید  که  چکار  میکند .

 او   پکی  به  چپقش زد و جواب داد  که دارد  هرس  می کند .

 _........؟

  _ جدا کردن شاخ  وبرگ  اضافه  و بی حاصل (  و  تلنبار)

 تا بعدش  نور به  شاخه های  این  درخت  سیب  برسد

  و  شیره ی درخت به جوانه های زایشی  برسد ،   تا  بعد  ، شاید  شکوفه بدهند ؛

                     خیلی چیزها هست    که باید  حذف  کرد .

  بعد  هم    پسربچه  با  ظرف  دستش     پای   درخت  سیب  را  آب داد

 که  هم سن   خودش  بود.

2008-09-10T08:32:00.000-07:00

وصیت

در مرگم سیاه نپوشید

گریه کنید اگر اینطور خواستید

اگر نه اما چه بهتر

در تابوتی از چوب درختان جنگلهای دورم بگذارید

بربستری از برگهای سبز و سرخ

بی آنکه پارچه پیچم کنید به سنت غمبارمان

در ساده ترین و زیباترین لباسم

تا آخرین چهره ام بر زمین ، چشمهای هیچ کودکی را نترساند

با آخرین وداع ، روانه ام کنید بر میانه ی دریایی دور

تا آرام آرام غوطه ور شوم فرو روم

خنده زنان در افسون دریا

آنجا

با موج و مرجان و خارا می آمیزم

که در دریا بی قرارند

بر چشم ماهی سیاه کوچکی می نشینم

که در سفر به تماشایم می برد

2008-09-07T04:12:00.000-07:00

روایت از خاک

از سوی پدری نسبم به روستایی می رسد که اگر پیاده از آنجا گز کنی به کوههای هزار مسجد می رسی.

تا آنجا بنظر باید فاصله ای بقدر هفت آبادی باشد.

در زمین آنجا ، حالا که سالهای خشکسالیش است و پیش از این هم ، چند جور جانور می شود دید که توی زمینهای دور و اطراف برای خودشان آمد و شد دارند ؛ از کبک و آهو ومار تا قوچ و شغال و کفتار ....

در این زمینهای پای کوه اما ، گرگ هم هست.

یادم هست یک نفر از قول یکی از همین قدیمیهای روستا یک بار با یک حالت اطمینانی می گفت : یک گرگ در دامنه ی هزار مسجد اگر پا بگیرد بیست سی تا کفتار را حریف است.

بچه تر که بودم ، گاهی که از شهر می آمدیم و در ده می ماندیم ، پیش می آمد که صدای زوزه ی یکیشان را از دور بشنوم که تنها در دامنه های خشک و سرد و غریب هزار مسجد نوای ناساز سر می داده ...

بعد لابد با خودم می گفته ام فانوسی را که ننه آقا در حیاط خانه روشن کرده بردار ، پیاده کناره ی رودخانه را بگیر و از فرعی دامنه به کوه بزن....

پیش خودت می نویسی در دشتهای غریب خراسان گاهی گرگ می روید .

آنها با آدمیزاد سر سازگاری ندارند ،کفتارها را می رمانند و هیچکس نمی داند که در تمام این سالها در همه ی ان نواحی چه می کرده اند.

شاید همین بوده که همان روزهای کودکی ، موقع غروب، پای آتشی که دسته جمعی روشن کرده اید از آقا بزرگ می پرسی اینها تنها در کوههای این اطراف چه می خواهند ...و او که انگار چیزی میداند که نمی خواهد فاش بگوید آوازی را به زمزمه می خواند ، آتش هیزم ها را باچوب جابجا می کند و می رود سر زمینش...

بعد تر خورشید که آرام پشت کوهها محو بشود صدای آواز او هم در نوای غریبی که از دور توی دشت می پیچد گم می شود.

باقیمانده هیزم ها که بسوزند ، بوقت کودکی ، افسون شده با آتش شب

در پای هزار مسجد خوابت می برد

خواب می بینی

2008-09-04T16:24:00.000-07:00

نوشته اول

اگر قلم ونوشتن مقدس است و توتم آدمهای عزیزیست ، "خواندن " هم حتما هست؛ و برای خودش آدابی دارد.

در زمانه ی جدید اما آدمها خیلی آداب نوشتن و خواندن را بجا نمی اورند.

یکی مثل من هم شاید بهمین خاطر است که علا قه ای به نوشتن در صفحه های اینترنتی ندارد.

در واقع ، این هم یک وبلاگ نیست. حرفهایی ست که اگر می شد روی کاغذ نوشت و بدست خواننده اش رساند ، این کار را می کردم.

اینها چند نوشته کوتاه هستند که برای هم صحبتی در جمع محدود دوستان جانی (و غیر جانی ) می نویسم..... شاید بیشتر به خاطر اینکه آدمیزاد گاهی ناچار است بالاخره با کسی حرف بزند.

من اگر شد این چند تا یادداشت را _ احتمالا هم هر چهار یا پنج روز یکی شان را _ اینجا می نویسم ؛ با یاد آوری به خودم و خواننده که حرمت "کلمه" را باز بجا بیاوریم.

لطفا نظرهایتان را هم برایم بنویسید ...که البته از نوشته ی بعد پیش خودم محفوظ نگه می دارم.