از افسانه ی قصر جنگل تاریک

...

تاریک روشن صبح ، وقتی که مه همه جا را گرفته
در سرزمین یخ بسته ، پای نگاههای سرد چند پیکر سنگی میخکوب می شوی

می گویند اینجا سرزمینی است که در آن مرثیه خوانی و عزاداری باب است
...
فکر می کنی اما تلخ ترین مرثیه ها راباید برای شهسوارانی خواند که قرار بود اینجا به قصر جنگل تاریک برسند و زندانیش را آزاد کنند
و طلسم سرزمین یخ بسته را بشکنند....
حالا ولی پیش رویت ،
نگاههای مات چهره های سنگ شده شان مثل آوار هول بر سرت خراب می شود

کمتر کسی ازآنها بوده که اینجا ، در میانه ی جنگل
یا پای آن قصر بلند ، از پانیفتاده باشد.

اشکت در سرمای صبح یخ می زند

به نظر می شناسی شان....چشمهای غریبشان تا پیش از این انگار همیشه به ستاره ای خیره بود
و حالا محو و بی فروغ است
....

داستانشان را اینطور نقل می کنند:

همه ی آن شاهزاده های جوان سوار بر اسبهای چابکشان پیش از آنکه دختر زیبای داستان را از زندان سنگی اش در آن قصر پیش رو در میانه ی جنگل رها کنند
اینجا به فراموشی ای ، ضعفی ، توهمی یا ترسی
به جادویی سنگ شدند

....لابد باید گفت که آه ... طفلکان معصوم
حالا سنگ شده اید و قلب پر شورتان نمی زند ودیگر فراموش کرده اید که رویاهای بزرگ داشتید و زمین به درخشش چشمهای شما زنده بود

و بعد ساکنان سرزمین ماتم می توانند برسم جاری بنشینند و از پا افتادن یکی دیگر را انتظار بکشندو صدای کلاغها اینجا را باز در برگیرد و شیون پیرزنان سیاه پوش از همه جا بگوش برسد

...

اما افسانه هایی که برای نسلها مانده اند و سینه به سینه نقل می شوند همیشه اینطور پایان می گیرند:

کوچکترین شاهزاده ،بعد از انکه برادرانش به خانه بر نمی گردند لباس سفر تن می کند و رهسپار می شود
و بعد باخبر از ضعفها و قدرتهایش
و همه ی بازیها و فریبها ،
جادوها را یکی یکی از پیش رویش بر میدارد و با آن سه پر سیمرغ که همراه دارد تمام آن تاریکی جنگل و بعد دالان های تو در توی قصر را طی می کند و دختر زیبای دربند را از حصر اتاق سنگی آزاد می کند و در آغوش می گیرد
و طلسم همه ی آن قصر تاریک و زمینهای دور و اطرافش را می شکند

بعد جارچیان خبر به دورترها می برند
جشن پا می گیرد
و در آن سرزمین
مردمان هفت شبانه روز می خورند و می نوشند
و پایکوبی می کنند.



.