وصیت

در مرگم سیاه نپوشید

گریه کنید اگر اینطور خواستید

اگر نه اما چه بهتر

در تابوتی از چوب درختان جنگلهای دورم بگذارید

بربستری از برگهای سبز و سرخ

بی آنکه پارچه پیچم کنید به سنت غمبارمان

در ساده ترین و زیباترین لباسم

تا آخرین چهره ام بر زمین ، چشمهای هیچ کودکی را نترساند

با آخرین وداع ، روانه ام کنید بر میانه ی دریایی دور

تا آرام آرام غوطه ور شوم فرو روم

خنده زنان در افسون دریا

آنجا

با موج و مرجان و خارا می آمیزم

که در دریا بی قرارند

و

بر چشم ماهی سیاه کوچکی می نشینم

که در سفر به تماشایم می برد